Belarus:
standing against counter-revolution

This year’s International Meeting Of Communist And Workers’ Parties took place in Minsk, the capital of Belarus, from 3-5 November 2007. The CPA was represented by Guardian columnist and CPA Central Committee member Rob Gowland.

In this, the ninetieth anniversary year of the October Revolution in Russia, it was timely that the meeting was held in Minsk, for it was in this city that the first congress of the Russian Social Democratic Labour Party (Lenin’s party) took place 109 years ago.

There were 154 representatives at the Meeting from 71 Communist and workers’ parties from 58 countries.

The International Meeting began with a message of welcome from President Lugachenko of Belarus, read by the General Secretary of the Communist Party of Belarus, Tatyana Golubeva.

Bordering the Baltic states in the north, the Ukraine in the south, Russia in the east and Poland in the west, Belarus has had a chequered history. Part of the country was under Polish occupation until 1939, and then in 1941 it was overrun by the Nazis.

Devastation in the war was extreme and brutal: every fourth inhabitant died. 83 percent of the capital was levelled.

Under the Soviet Union’s overall economic plan, Belarus was developed as an engineering powerhouse. The country has few natural resources, but instead built a quarter of all the heavy trucks, buses and tractors used in the whole of the USSR and Eastern Europe. Belarus tractors were even exported to Australia.

In 1991, Belarus unlike most of the rest of the Soviet Union, did not embrace capitalism. Instead, they have retained, as Golubeva put it, "the system and ideas of the Soviet Union".

In contrast to the rest of Europe, state enterprises not only dominate the economy, they are visibly successful. In the period January-August this year, state-owned enterprises produced almost 38% of the total volume of industrial products; another 50% was produced by privately-owned companies with a government stake in their authorized capital.

In addition there are over 37,000 small enterprises and nearly 203,000 individual entrepreneurs (in 2006 they accounted for nine percent of the GDP).

GDP growth is 9-10 % annually, while unemployment is only 1.9%. Unlike some other parts of the former Soviet Union, life expectancy is comparable to Soviet times, being 69 for men, even higher for women.

The country is under severe ideological, economic and political assault from imperialism. In the first half of this decade, there was an economic depression and one assumes the intense inflation took place then as well (50,000 rouble banknotes are commonplace).

However, the economy is now stable (a fact recognized by international agencies like Standard and Poor’s and Moody’s) and in advance of the pre-depression levels. The National Bank expects that price increases in 2007 will not exceed 8%.

Production in the agricultural sector has been so successful that the country is turning from an importer to an exporter, supplying potatoes and grain to states like Moldova which have suffered from unfavourable weather conditions.

Belarus is the site of Russia’s principal electronic listening posts, keeping tabs on NATO forces and US nuclear-armed forces, including of course nuclear submarines. Needless to say, imperialism is less than pleased by this resurgent USSR-in-miniature in such a sensitive location.

The West finances a small but vocal opposition taking the form of a "pro-democracy" movement in an effort to destabilise the country. (Earlier this year, SBS’ Dateline program joined in, devoting most of an episode to "exposing" President Lugachenko as a "dictator".)

There was apparently some ideological pressure applied beforehand to stop parties coming to the International Meeting on the grounds that it would "give support to Lugachenko’s repressive regime", and in a few cases this apparently had an effect. The French and Japanese parties, for example, were not there.

There was even apparently a small demonstration in Minsk against the Conference on its opening date, but I did not see it. It was presumably staged for the benefit of foreign news media and was over as soon as the cameramen had got their pictures.

In her address, Golubeva condemned the USA’s efforts to export "colour" revolutions (actually counter-revolutions, as in the Ukraine, Georgia, Czechoslovakia, etc), to countries like Belarus. Considering the strife that has followed these counter-revolutions in other parts of Eastern Europe, and having seen the tranquil and steadily rising quality of life in Belarus, I agree with a comment from one of the international delegates: "I hope these people realise what they’ve got here".

Although Belarus has an army, it depends for its main defence on Russia. Its people are acutely conscious that the USA’s so-called anti-missile defence shield (supposedly x97 and incredibly x97 to defend Europe from attack by the DPRK or Iran) is being deployed on their borders, in Poland and the Czech Republic.

Visiting Belarus today as a member of a communist party delegation is like revisiting the Soviet Union. The Communist Party has prestige and influence; the conference had the whole-hearted support of the government.

The country is small, and despite its growing economy it is by no means rich. Nevertheless, the atmosphere is one of relative prosperity. They did an excellent job of organising the conference (if on a sometimes modest scale).

Delegates were taken to a folk-song-and-dance concert which was very accomplished. They also took delegates to their choice of one of four enterprises. I went to the motor factory, a huge enterprise manufacturing four and six cylinder engines for trucks, buses and tractors.

Until recently, Belarussian truck engines did not meet EU emission standards, so they had to fit their trucks for export to EU countries with MAN engines bought from Germany. However, they now mass produce their own engines certified to Euro3 standard and plan to produce Euro4 standard engines (which will be marketable anywhere) by 2009.

The factory was noisy (naturally) but the air was surprisingly clean, and the production lines moved very slowly (a capitalist would undoubtedly have seen scope for "speed up", but they still managed to turn out an engine every minute). The slow pace of the line probably helps account for the accident rate being "very low".

In response to a question about whether there was any pressure to privatise industry in the country, one of our guides from the factory replied that industry in Belarus was not under threat because "it is too inefficient"! Presumably he meant "by capitalist standards".

The CP of Belarus’ youth organisation was circulating a petition for the 17th World Festival of Youth and Students to be held in Belarus. I was more than happy to sign it on behalf of our Party.

On the whole, I thought the international delegates were favourably impressed by Belarus and its government’s policies.

The effect of Belarus on the Communist visitor is complex. One is impressed by the way they have managed to successfully retain their segment of the Soviet Union, but at the same time it makes one sad that it is only here in this small area. It drives home how much has been lost to the world’s people through the counter-revolution in the USSR.

Russia and the former USSR

The Communist Party of the Russian Federation (KPRF) was the organiser of the Moscow celebrations that followed the International Meeting, and during the Meeting the KPRF leaders were treated as joint-organisers of it. So KPRF leader Gennady Zyuganov was on the presidium, accompanied Golubeva to lay wreaths at the war memorial and was the second speaker after Golubeva herself.

In his contribution, Zyuganov said that "the 21st century is veering left". He pointed out that "forty percent of the world’s people live in countries where the Communist Party is either the governing party or takes part in government".

In the former USSR, Belarus, Moldova and Kazakhstan now have governments of that type.

The delegate for the Communist Party of Moldova reported that the economy of Moldova had improved "now that the Communists are in power". However, they are battling with a dire legacy from the period of counter-revolution in the ’90s: private property now accounts for 80 percent of the economy. Moldova now has the unenviable record of being "the most privatised country in Europe".

After the International Meeting in Minsk, all the delegates were taken by train to Moscow as guests of the KPRF. In Moscow they visited Lenin’s Mausoleum, took part in a concert and KPRF election rally in the House of Trade Unions (the Duma elections are to be held shortly) and also took part in an evening march by tens of thousands of people to Red Square and an outdoor rally (very cold!) with songs, speeches and fireworks.

All the opinion polls in Russia indicate that the great majority of the people would like to see the Soviet Union restored. The success or other wise of the KPRF’s "centre-left" ticket hinges on the extent to which those people also want the Communist Party back in power.

The Guardian 21 November, 2007

2 November 2008
By on 19:04
geselecteerd als gefixeerd bericht

Kameraad Harko blogt
Beste vrienden,

de blog van u Kameraad Harko is verhuisd -> http://kameraadharko.blogspot.com/

www.vvs.ac/axie

15 November 2006
By on 02:55
verhuis

Kameraad Harko is verhuisd -> http://kameraadharko.blogspot.com/
Deze pagina zal enkel nog de functie van archief vervullen.

6 July 2006
By on 09:49
financiering in het parlement

**Plenaire Vergadering van 24-05-2006 **

*Actuele vraag van mevrouw Cathy Berx tot de heer Frank Vandenbroucke, vice-minister-president van de Vlaamse Regering, Vlaams minister van Werk, Onderwijs en Vorming, over het compromisvoorstel van de speciale werkgroep inzake het nieuwe financieringssysteem voor het hoger onderwijs*

**Mevrouw Cathy Berx**:

Mijnheer de voorzitter, mijnheer de minister, geachte collega’s, vandaag bericht De Standaard dat er een doorbraak is in het zeer belangrijke dossier van de financiering van het hoger onderwijs. De werkgroep die zich heeft gebogen over de voorstellen inzake de input- en de outputfinanciering heeft vandaag een compromisvoorstel voorgelegd. In de werkgroep zaten zowel vertegenwoordigers van de Vlaamse Vereniging van Studenten als van de associaties. Er zetelden echter geen financixeble experts in.

Mijnheer de minister, de berichtgeving is nog redelijk vaag en algemeen. De discussie wordt blijkbaar straks verder op uw kabinet gevoerd. Als ik het goed begrijp, komt het voorstel terug neer op wat in de eerste conceptnota over de financiering van het hoger onderwijs was opgenomen. Het gaat dan met name over de financiering volgens inputcriteria. De eerstejaarsstudenten worden gefinancierd op basis van de input. Tijdens de volgende jaren zal dan worden gewerkt met outputfinanciering.

Dat staat in tegenstelling tot de vervolgnota. Daarin werd radicaal gekozen voor outputfinanciering. Op die financiering kwam – terecht – nogal wat kritiek vanuit de studentenwereld en de instellingen van het hoger onderwijs. De tegenstanders hadden het onder andere over het risico inzake de kwaliteitsdruk, het risico van ‘cherry picking’. De instellingen zouden die studenten kiezen die het meest kans op slagen hebben. Bovendien werd nog gewezen op de eenzijdige responsabilisering
van de instellingen, terwijl ze zelf weinig greep hebben op de instroom van studenten.

Uiteraard is het bijzonder belangrijk dat het parlement nauw betrokken wordt bij de bespreking van dit zeer belangrijke dossier. Het is cruciaal voor de toekomst van het hoger onderwijs.

Mijnheer de minister, wat zijn de krachtlijnen van het compromisvoorstel en hoe verhouden ze zich tegenover wat was ingediend in de vervolgnota? Het voorstel behoudt outputfinanciering voor het tweede, derde en vierde jaar. De VVS legt nog altijd de nadruk op het feit dat er risico’s blijven bestaan inzake de kwaliteit. Ziet u dat ook zo? Op welke manier wordt daar dan eventueel aan tegemoetgekomen? Draagt het financieringsvoorstel een oogmerk van rationalisatie in zich? Of gaat het voorstel niet zo ver en heeft het alleen betrekking op input en output? Welke indicatoren zullen bepalen hoe het gekleurd geld zal worden toegekend? Is er ook een bespreking gewijd aan leerrechten? Hoe staat men daar tegenover?

**De voorzitter**:

Minister Vandenbroucke heeft het woord.

**Minister Frank Vandenbroucke**:

Mijnheer de voorzitter, het artikel in De Standaard waar mevrouw Berx naar verwijst, is niet helemaal correct. Dat is waarschijnlijk normaal als men zich links en rechts informeert. De werkgroep die ik heb gexefnstalleerd, heeft een discussie gewijd aan slaagkansen van studenten en de manier om die kansen te verhogen. Het is niet zo dat die werkgroep een compromisvoorstel heeft bereikt, laat staan een voorstel heeft geformuleerd. De werkgroep fungeerde eigenlijk als een klankbord en moest nadenken over een van de essentixeble problemen in het hoger onderwijs: hoe kan men enerzijds meer studenten aantrekken, ook studenten van een afkomst die verderaf staat van de wereld van het hoger onderwijs, en hoe kan men er anderzijds voor zorgen dat die studenten dan ook slagen?

De werkgroep, waarin xe9xe9n expert per associatie en een vertegenwoordiger van de VVS zetelden, heeft daar een interessante discussie aan gewijd. We hebben wel wat geleerd, onder andere uit de gegevens, die we wat beter hebben bekeken. De werkgroep heeft echter geen compromis voorgesteld.

Mevrouw Berx, ik maak u geen verwijten. U herhaalt gewoon wat in de krant staat. De lezing die u hier brengt, is echter nogal simplistisch. Het gaat hier niet over input- versus outputfinanciering. Ik zal dat nog 135 keren moeten herhalen. Politiek en media zijn echter nogal weerbarstig. Mensen willen zich vastklampen aan iets. Dat valt onder de techniciteit. Van een instrument kunnen 35 varianten worden uitgewerkt.

U hebt gezegd dat er een variant in mijn eerste nota en een andere in een tweede nota zat. De vraag is echter wat de doelstelling is. De doelstelling is een divers publiek aantrekken in het hoger onderwijs, het op de juiste plaats brengen en ervoor zorgen dat jonge mensen slagen.

Een van de eigenaardigheden uit het artikel in De Standaard is dat de indruk wordt gewekt dat dit na het eerste jaar geen probleem meer is. De auteur van dat stuk vergist zich. Hij kent gewoon de feiten niet.

Laat ons proberen om simplismen te vermijden en over de doelstellingen te discussixebren en niet over de techniciteit. Zoals u zelf aangeeft, is er meer in deze discussie dan het belangrijke vraagstuk over de slaagkansen, laat staan de methode van financiering. Ik wens inderdaad met het hoger onderwijs te komen tot een afspraak over doelmatig aanbod. Er is te veel overlapping, te veel versnippering om goed te zijn. Dit is geen budgettaire zorg, maar een zorg om kwaliteit. We moeten gelijke kansen bieden op hoogstaand onderwijs. Ik ben van oordeel dat wanneer een financieringsmodel wordt ingediend, dat moet bijdragen tot meer doelmatigheid, hoewel het eigenlijk geen budgettaire kwestie is. Als we spreken over rationalisatie gaat het over hoogstaand onderwijs en niet over besparen.

Ik hoop daarin vanavond stappen vooruit te zetten. Ik ontmoet dan een grote klankbordgroep bestaande uit vertegenwoordigers van de associaties, van de universiteiten, met per associatie ook xe9xe9n iemand die de hogescholen vertegenwoordigt. De groep die ik zie, heeft geen formeel statuut. Het is geen partner waarmee ik over een akkoord ga onderhandelen, het is een klankbord. Ik hoop wel conclusies te kunnen trekken en de stap te kunnen zetten naar het politieke overleg.
Vanzelfsprekend is de regering daarin belangrijk, maar ook het parlement. Ik wil de Vlaamse Regering zo snel mogelijk een voorstel voorleggen om daarna naar het parlement te komen.

**De voorzitter**:

Het incident is gesloten.

25 May 2006
By on 21:36
Vrijdag betoging Antwerpen!

vrijdag 26 mei om 14u vind u kameraad Harko in Antwerpen, op de betoging ‘Het verdriet is van A’ en ‘Stop racisme, diversiteit is realiteit’

Vrijdagavond. De Zwartzusterstraat. Bloemen, kaarsen en knuffelberen op de plaats waar Luna en Oulematou werden neergeschoten. Een jonge vrouw kan haar tranen niet bedwingen. Ze is de kleuterverzorgster van de kindercrxe8che waar Luna verbleef. “Ik had Luna woensdag nog op mijn schoot. ‘s Avonds is Oulematou haar komen halen. Ze was zelf zwanger. Ze had een groot hart. Luna was als een eigen kindje voor haar. Vandaag ben ik opnieuw gaan werken in de crxe8che. Ik moest me sterk houden, want de kinderen moeten daar toch niet onder lijden. Maar nu is het te veel. Sorry.”

Luna heeft twee halfbroertjes, van negen en elf jaar. Ze hadden altijd graag een zusje gehad. Maar Luna is niet meer. “Ze was op de verkeerde plaats”, verklaarde de dader. En Oulematou is ook niet meer. “Ze was van vreemde origine”, zei de dader. Misschien woonde ze wel langer in ‘t stad dan ikzelf. Maar Oulematou is van “vreemde” origine. En ik niet. Over mijn zoontje Karim, amper ouder dan Luna, twijfel ik. Zou hij op de verkeerde plaats kunnen rondlopen? Of zou hij van een verkeerde origine zijn? Hij is geboren in Borgerhout en zijn mama, Zohra,woont al 34 jaar in Belgixeb. Maar ze is geboren in Tanger.

Vrijdagavond op VTM stelde journalist Stef Wauters een pertinente vraag “die haat, dat komt toch van een partij die haat zaait, van het Vlaams Belang?”. Burgemeester Patrick Janssens antwoordde “dat zeg jij meneer, dat zeg ik niet. Wij moeten allen in de spiegel kijken, daar ligt de verantwoordelijkheid”.

Waarom zouden de families Koxe7, Niangadou of Drowart in de spiegel moeten kijken? Waarom zou mijn zoontje Karim, zijn mama of ikzelf in de spiegel moeten kijken? Niets is gemakkelijker dan de hele zaak te psychologiseren of te medicaliseren. “In ieder van ons schuilt een potentixeble gek. We zouden dus beter met z’n allen in de spiegel kijken.” Waar is dan de maatschappelijke verantwoordelijkheid van een stadsbestuur? Of van een regering? Als er iemand zich een spiegel dient voor te houden, zijn het de politieke verantwoordelijken. Zij maken politieke keuzes. Om het onderwijs af te bouwen. Om de loopbaan te verlengen. Om de lonen te matigen. Om de vakbonden als conservatieven af te schilderen. Om racisme goed te praten. Om concurrentixebler te worden dan de Amerikaanse maatschappij. Dan krijg je ook Amerikaanse toestanden.

Op Terzake vroeg Phara De Aguirre precies hetzelfde aan partijvoorzitter Johan Vande Lanotte. Vande Lanotte antwoordde: “ik zal je wellicht verbazen, maar ik ga het Vlaams Belang niet verantwoordelijk stellen voor die schietpartij. Extreemrechts is er niet verantwoordelijk voor dat xe9xe9n jongen op een meer dan onverklaarbare manier tot zoiets overgaat.”

Waarom is de moord “meer dan onverklaarbaar”? Ik heb gisteren en vandaag tientallen mensen gehoord die een heel zinnige verklaring gaven. Ik heb Youssouf Diara, de oom van Oulematou, gehoord. Ik heb Tom Lanoye gelezen. Ik heb Mohamed Chakar gehoord. Ik heb met de kinderverzorgster van Luna gesproken. Ze zeiden allen hetzelfde. Het best verwoord door een gewoon Antwerps koppel: “Als ze jarenlang toestaan dat een partij altijd maar afgeeft en afgeeft op de vreemdelingen, moeten ze er niet van schrikken dat zoiets gebeurd”.

Vanmiddag is Zohra op bezoek geweest bij de familie Niangadou. Ze moest meteen mee aan tafel. De tante vertelde haar: “Ik ben er zeker van, moest die jongen Oulematou hebben gekend zoals ze is, dan had hij dat nooit gedaan.” Iedereen kent Joe. En dat is een goede zaak. Maar Oulematou is “die Afrikaanse”, Songul is “die Turkse” en Luna is “die kleuter”. Ik neem dat de mensen niet kwalijk. Ik neem dat diegenen kwalijk die beweren dat een racistische moord een “onverklaarbaar” fenomeen zou zijn.

Vande Lanotte en Janssens krijgen de woorden ‘racisme’ en ‘Vlaams Belang’ niet langer over de lippen. Ze willen zogezegd ‘de zaken niet erger maken’. Je maakt de zaken niet erger door tegen het racisme in te gaan. Je maakt de zaken erger door de ogen te sluiten. Door die kanker, dat verschrikkelijke vergif dat in de hoofden van de mensen wordt gespuid, ongestoord haar gang te laten gaan. Ik weet ook wel dat alles niet in xe9xe9n dag wordt opgelost. Maar ik wil vragen dat er een krachtig politiek signaal wordt gegeven. Door de overheidssubsidies aan het Vlaams Belang stop te zetten. Met de 5.583.075,08 euro, ongeveer 225 miljoen oude Belgische franken, die het Vlaams Belang jaarlijks ontvangt van de staat (ook van mijn belastingsgeld) zouden antiracistische lessenpakketten kunnen worden gesponsord, uitstappen naar Breendonk of initiatieven zoals School Zonder Racisme worden gesteund. Zodat in de spiegel van de maatschappij meer vriendschap en antiracisme te zien is.
Peter Mertens, Borgerhout, 13 mei 2006

http://26mei.antwerpen.be/

Ik hou van A, zonder VB

Meer lezen:
Herman De Ley, professor-emeritus UGent en oud-directeur van het CIE:
http://www.indymedia.be/nl/node/2625
Marc Spruyt, blokwatch:
http://www.indymedia.be/nl/node/2582

Dewinter: “Neofascisten horen bij ons zeker niet thuis.
Toen ik het hoorde, vreesde ik dat het einde was van het Belang, ze zouden bijna iedereen buitenzetten, om een totaal verlaten partij achter te laten.
Maar gelukkig volgde direct de nuancering: “Let wel, ik reken Voorpost en het Taal Aktie Komitee daar niet bij.

Neofascisten in het Belang? Nee!?

Laat de macho’s, struikrovers, revolverhelden en messentrekkers nu maar eens voelen dat het menens is. Geen excuses of fluwelen handschoenen meer voor het crapuul. Hoog tijd voor een keiharde aanpak. En, we weten het allemaal: die zal niet van Guy Verhofstadt of Laurette Onkelinx komen. De paarse heelmeesters hebben voor stinkende wonden gezorgd. In plaats van de beloofde modelstaat, hebben zij gedoogd dat het crapuul en de wet van de jungle regeert.

parlementslid Frieda Van Themsche: “Mijn vader, Karel Van Themsche meldde zich op 18-jarige leeftijd samen met zijn tweelingbroer als soldaat voor het Oostfront. Hij vertrok als idealist, in de geest van toen, tegen het goddeloze communisme en voor Vlaanderen. Daarom ook zal ik mijn vader en zijn kameraden nooit verloochenen! Na een intense opleiding werden ze naar het front gestuurd. Op 19-jarige leeftijd, ontsnapte mijn vader uit een omsingeling, verloor daarbij een been en zijn broer. Hij was zowel krijgsgevangene bij de Amerikanen en later, uitgeleverd aan Belgixeb, opgesloten samen met duizenden andere politieke gevangenen.

Filip Dewinter: “Staf De Clercq is xe9xe9n van de historische leiders van de partij. Dat is een onderdeel van de Vlaams-nationalistische beweging die onmogelijk te ontkennen valt. Wij zijn de afstammelingen van die beweging.

andermaal Philipken: “Mijn partij is een islamofobe partij.

parlementslid Ortwin Depoortere: “In mijn ogen was Joris Van Severen de grootste visionair die de Vlaamse Beweging ooit gekend heeft. Persoonlijk heb ik zijn trouwe adjudant Jef Franxe7ois nog gekend. Los van het tijdsgebonden aspect van militarisme, was hij zijn tijd ver vooruit.

Nog een leuke van Gerolf: “Ethisch en sociaal-economisch past Bush perfect bij onze partij.

Karel Dillen: “Staken schaadt, werken baat! Staken is een misdaad.

Maar ja, dat zijn geen extremisten, lees maar eens wat deze hooggeleerde man erover denkt:

Hugo Coveliers: “Dewinter noem ik geen extremist. Die jongens van Stormfront, dxe0t zijn extremisten. Net zoals organisaties als Kif Kif, Amada en het Centrum voor Gelijkheid van Kansen.

Maar 1 conclusie:

23 May 2006
By on 20:56
naakt vervolg op de betogingen

STUDENTEN IN HUN BLOOTJE GEZET! DOELGROEPEN BLIJVEN IN DE KOU STAAN

Vandaag voerden een tiental schaars geklede studenten actie voor het departement onderwijs om een financiering van de instellingen hoger onderwijs te vragen op basis van studentenkenmerken. De studenten — en vooral de doelgroepstudenten- voelen zich door de financieringsvoorstellen van de minister in de kou gezet. Met een spandoek met de slogan “/gij zult de student kleden/” riepen ze minister van onderwijs Frank Vandenbroucke op om studentenkenmerken structureel in te bouwen in zijn nieuwe financieringsvoorstel dat eerstdaags verschijnt. Dat was ook de eis van de verschillende betogingen die in Brussel, Antwerpen en Gent in totaal 15 000 mensen op de been brachten.

De studenten waren schaars gekleed om zo de onderlinge verschillen beter tot hun recht te laten komen. Er waren studenten met een BSO-achtergrond, van Marokkaanse origine, een rolwagengebruiker, een dokterszoon… Daarbij hadden ze bordjes om waarop de slaagkansen stonden van de (doel)groep waartoe ze behoren. In een outputfinanciering krijgt een instelling immers evenveel middelen voor een allochtone student met een verkeerde vooropleiding en laaggeschoolde ouders, die zes jaar doet over een vierjarige opleiding, dan voor de doktersdochter
uit een sterke ASO-richting die haar opleiding binnen de vooropgestelde vier jaar probleemloos afwerkt. Het gevaar bestaat dat instellingen gericht op zoek zullen gaan naar de sterkere studenten met hogere slaagkansen en de zwakker doorstromende groepen sneller zullen laten
vallen omdat ze anders toch alleen maar geld kosten. De outputfinanciering die net de doorstroom van kansengroepen wil bevorderen, dreigt zo haar doel voorbij te schieten.

Het alternatief dat VVS voorstelt is een financiering van de instellingen hoger onderwijs op basis van studentenkenmerken. Om de doorstroom in het hoger onderwijs te verbeteren moeten instellingen immers gerichte maatregelen nemen en extra inspanningen leveren naar studenten die een groter risico lopen op studievertraging en uitval. Om deze te stimuleren, moet de overheid de instellingen voor deze studenten extra middelen toekennen. VVS pleit daarom voor een inputfinanciering met een extra weging van studenten met functiebeperkingen, allochtone studenten, studenten met een verkeerde vooropleiding, studenten met laaggeschoolde ouders… Op die manier worden de slaagcijfers in de toekomst minder sociaal vertekend, xe9n worden de instellingen ook gestimuleerd om actief op zoek te gaan naar deze doelgroepen van de tweede democratiseringsgolf.

Enkele percentages die aantonen hoe slaagpercentages bepaald worden door studentenkenmerken:

- Een allochtone student heeft in het eerste jaar hoger onderwijs immers maar half zoveel kans op slagen dan een gewone student. Een student van Marokkaanse of Turkse origine heeft slechts *15% slaagkansen* in het eerste jaar. Ook in de hogere jaren hebben deze studenten minder slaagkansen.

- Een student met functiebeperkingen doet gemiddeld *20% langer over zijn studietraject*. Iemand met dyslexie, chronische vermoeidheidklachten of psychische klachten… kan bijvoorbeeld niet aan hetzelfde tempo blokken als de doorsneestudent.

- Het scholingsniveau van de ouders is een erg bepalende factor voor een student zijn kans op slagen in het hoger onderwijs.

- Iemand die uit een *TSO-richting* komt, heeft slechts *22%* kans op slagen in het eerste jaar hoger onderwijs, tegenover 77% voor iemand met een ASO-vooropleiding. Wie een zevende jaar BSO heeft gevolgd en zo toegang gekregen tot het hoger onderwijs, heeft slechts *7%* slaagkansen.

Contactpersonen:

Jan Fabry 0484/ 02 89 15
Inge Gielis 0496/ 49 19 19
Nele Spaas 0476/ 25 74 84
Kantoor: 02/ 502 01 22


By on 20:08
veels te weinig

Ace is base is inderdaad vroege jaren ’90 shit, maar wel super camp, en daarvoor verdienen ze respect. Zo’n lachwekkende kitch-video’s maken, dat moet je kunnen.

Dit is nu ik er op terugkijk eigenlijk maar een mini-overzichtje.

Ik vergeet tal van fantastische bands en nummers,

zoals ABBA

of the kings of Boney M en Micheleken Jackson.

Of coole jaren ’90 dingen als Alanis Morissette (die toen nog cool was, waarom ze later ‘artistiek’ is gaan doen is mij een raadsel) of throwing muses en the fugees.

En dan vergeet ik nog een van de onvolprezen koning van hedendaagse camp, the gay pimp:
http://gaypimp.com/media/video/soccer_practice/soccer_practice_300.wmv

21 May 2006
By on 20:48
all time best

Hieronder enkele van de beste zangers & bands aller tijden, naar mijn bescheiden mening.


Black Sabbath met alles beste lied aller tijden: Paranoid


Biohazard, beste lied: What makes us thick


Megadeath, met Reckoning Day


the Sisters of Mercy, uiteraard met Alice & Temple of Love


Ace of Bace, echte jaren ’80 camp met The Sign, Happy Nation, All That She Wants, Wheel of Fortune,…


Even grote camp, met monsterhits als Walk like an Egyptian, Eternal Fame en mijn persoonlijke favoriet, Be With You


Cheb Mani, grootmeester van de Raxef


Cheb Khaled, keizer van de Raxef, met monsterhits als Di Di en Axefsha


Pink Floyd met het sublieme The Wall


Pearl Jam, hxe9t geluid van de jaren ’90 met Daughter, Alive, Jeremy en Garden


The Offspring, het geluid van mijn eerste stappen in het uitgangsleven, pubermuziek ten top, uiteraard met Come out and Play, maar vooral Self Esteem.


Morbid Angel, death metal ten top.


Magnapop met het allerbeste liedje aller tijden Lay It Down


Louis Armstrong, een onvolprezen klassieker


Paul Robeson, ongelofelijk goed zanger en communist, een echte all-american hero.


Hooverphonic, geen commentaar nodig.


GREASE, beste camp-film aller tijden!!!


Heather Nova, prachtige stem, prachtig wijf.


Mijn favoriete album: Troublegum van Therapy?


Dan nog een laatste uitsmijter: Cindy Lauper, met Girls Just Wanna Have Fun.

7 May 2006
By on 18:24
Testament

Boudewijn De Groot, onvolprezen koning van de kleinkunst.

Na 22 jaren in dit leven,maak ik het testament op van mijn jeugd.Niet dat ik geld of goed heb weg te geven,voor slimme jongen heb ik nooit gedeugd.

Maar ik heb nog wel wat mooie idealen,
goed van snit hoewel ze uit de mode zijn.
Wie ze hebben wil, die mag ze komen halen,
vooral jonge mensen vinden ze nog fijn.

Aan mijn broertje dat zo graag wil gaan studeren,
laat ik met plezier ‘t adres na van mijn kroeg,
waar ‘k teveel dronk om een vrouw te imponeren,
en daarna de klappen kreeg waarom ik vroeg.

En ik heb dan nog een stuk of wat vriendinnen,
die welopgevoed en zeer verstandig zijn,
en waarmee je dus geen donder kunt beginnen,
maar misschien krijgt iemand anders ze wel klein.

Voor mijn neefjes zijn mijn onvervulde wensen,
wel wat kinderlijk, maar ach ze zijn zo diep.
Ik behoorde immers tot die groep van mensen,
voor wie ‘t geluk nog altijd harder liep.

Aan mijn vrienden laat ik gaarne het vermogen,
om verliefd te worden op een meisjeslach.
Zelf ben ik helaas een keer teveel bedrogen,
maar wie het eens proberen wil die mag.

Mijn vriendinnetje, ik laat je alle nachten,
dat ik tranen om jouw ontrouw heb gestort,
maar onthou dit wel, ik zal geduldig wachten
tot ik lach omdat jij ook belazerd wordt.

En de leraar die me altijd placht te dreigen :
jongen, jij komt nog op het verkeerde pad,
kan tevrede zijn en hoeft niets meer te krijgen,
dit wil zeggen : hij heeft toch gelijk gehad.

Voor mijn ouders is het album met de plaatjes,
die zo vals getuigen van een blijde jeugd
Maar ze tonen niet de zouteloze praatjes,
die een kind opvoeden in eer en deugd

En verder krijgen ze alle dwaze dingen terug,
die ze mij teveel gegeven hebben, die tijd
Ze kunnen mij tenslotte ook niet dwingen,
groot te worden zonder diepe rouw en spijt

En dan heb ik nog enkele goede vrienden,
maar die hebben al genoeg van mij gehad
Dus ik gun ze nu het loon dat ze verdienden :
alle drank die ze van mij hebben gejat

Verder niets, er zijn alleen nog een paar dingen,
die ik hou omdat geen mens er wat aan heeft
Dat zijn mijn goede jeugdherinneringen,
die neem je mee zolang je verder leeft.


By on 15:33
De verlopen student

Een werkelijk prachtige tekst, opnieuw van Wannes.

‘k Heb zoveel jaren student geweestEn nou zen ik soldaatjeVoor gienen duvel of hel bevreesdNog voor gien vrouwepraatje

Want al die studies ston mij ni aan
Ik heb ze gaan verlaten
Ik heb de wijsheid laten staan
En ‘k zen bij de soldaten

Met me geweer en m’n bajonet
Trek ik naar de parade
Me menen hoed proper opgezet
Doen ik m’n saluade

Van linksom rechtsom ik marcheren
En da wel honderd keren
Is er nog iet da me mankeert
Ik zal ‘t wel beter leren

Der woont e juffrouwke in de straat
Zeer wel naar mijn behagen
Ik heb ze vriendelijk begroet
En ‘k zen aan heur gaan vragen

Of dat ik mocht uit liefde zoet
Kussen heur roze wangen
‘Och ja’ sprak zij, ‘soldaat voldoet’
Naar aa is mijn verlangen

De troemmel roefelt in ons kwartier
Adieu, schoon lief, we scheiden
Al is het ni voor mijn plezier
Ik mag ni langer blijven

Ik moet nog gaan naar den doktoor
Om mij te doen soigneren
Want ‘k heb vanbinnen een grote pijn
Die mij komt ambeteren

En den doktoor heit aan mij gezee
Den drank die zal u doden
En ook de kussen al van dees meid
Heit em aan mij verboden

‘k Moest de jenever laten staan
En ook de vrouwen derven
Ik zei ‘doktoor, vive l’amour’
Veul liever zou ik sterven


By on 15:29